De spiegel arriveerde vlak voor zonsopgang.
Het was klein, rechthoekig, met randen omlijst door dof metaal. De bewaker schoof het zwijgend door de gleuf in de celdeur.
Elias nam het voorzichtig, bijna eerbiedig, alsof het iets fragiels was, los van zijn fysieke vorm.
‘Is er nog iets anders?’ vroeg de bewaker.
Elias schudde zijn hoofd. “Nee. Dit is genoeg.”
De bewaker bleef even staan, gekweld door nieuwsgierigheid.
‘Waarom?’ vroeg hij uiteindelijk. ‘Waarom een spiegel?’
Elias gaf niet meteen antwoord. Hij draaide de spiegel in zijn handen om en bestudeerde het oppervlak, alvorens hem langzaam naar zijn gezicht te brengen.
