Deel 2
De balzaal had de geladen, ietwat verhitte sfeer aangenomen die altijd over zakelijke evenementen hangt vlak voor het laatste belangrijke moment van de avond. De mensen waren nu meer ontspannen, maar niet minder strategisch. Sommigen hadden al besloten dat de avond feitelijk voorbij was en waren half opgestaan uit hun beste gedrag. Anderen waren nog steeds gefocust op de beleefde aandacht die er toe deed wanneer promoties, benoemingen en publieke lofbetuigingen op het punt stonden te vallen.
Sarah zag me aan de andere kant van de kamer en bekeek me aandachtig.
Ik knikte haar kort en vastberaden toe.
Geloof me.
Dat was alles wat ik kon bieden, en op de een of andere manier was het genoeg. Ze ging rechterop zitten, vouwde haar handen in haar schoot om te voorkomen dat ze zouden trillen, en wachtte.
Derek zat aan de centrale directietafel, precies waar mannen zoals hij zich altijd positioneren: zichtbaar, ontspannen, klaar om te ontvangen. Een halfleeg glas stond naast zijn hand. Een bestuurslid boog zich naar hem toe alsof hun gezamenlijke gelach welverdiend was. Terwijl ik hem daar observeerde, zo volledig verzonken in zijn eigen waanidee van onkwetsbaarheid, voelde ik de kille helderheid dieper tot me doordringen.
De lichten werden iets gedimd.
De AV-schermen in de balzaal schakelden over naar het logo van Pinnacle en de jaarlijkse themabranding.
Vervolgens stapte Richard Castelliano naar het podium en begon aan het soort toespraak dat leiders zoals hij, waarvoor ze betaald worden, oprecht moeten laten klinken.
Hij bedankte de medewerkers. Hij prees het afgelopen jaar. Hij sprak over veerkracht, innovatie, klantvertrouwen, groei en het feit dat de mensen de belangrijkste troef van het bedrijf waren. Hij sprak over respect en integriteit met het plechtige zelfvertrouwen van een man die nog niet wist dat die woorden weldra wapens tegen hem zouden worden.
Mijn telefoon zat in mijn hand.
Eerder, toen de aanwezigen even afgeleid waren door het dessert en het netwerken, was ik even bij de audiovisuele ruimte langsgegaan en had ik een klein apparaatje aangesloten achter een van de extra beeldschermen in de balzaal. Het was nu inactief, onzichtbaar, wachtend op mijn commando om de schermweergave te overschrijven.
Castelliano bereikte toen het gedeelte van de toespraak waar iedereen op had gewacht.
Aanbiedingen.
De spanning in de ruimte nam direct toe. Gesprekken verstomden. Schouders werden rechtgetrokken. Glimlachen werden geforceerd van verwachting. Sommigen leunden naar voren. Anderen hielden hun gezichtsuitdrukking zorgvuldig neutraal, zoals ambitieuze professionals doen wanneer ze willen doen alsof ze boven hun verlangen staan.
Hij noemde de eerste promotie.
Applaus.
De tweede.
Nog meer applaus.
Vervolgens keek Castelliano met het tevreden zelfvertrouwen van een man die op het punt stond een top performer te belonen, naar Dereks tafel.
“En tot slot,” zei hij, “wil ik graag Derek Hoffman in het zonnetje zetten, wiens leiderschap in de westelijke regio uitzonderlijk is geweest…”
Ik heb het apparaat geactiveerd.
Drie seconden om de controle te verkrijgen.
Nog vijf extra om de schermwachtrij te overschrijven.
