Toen een derde keer.
Het ergste was niet eens de betekenis ervan. Het ergste was hoe normaal de kamer er nog steeds uitzag, terwijl mijn huwelijk voor mijn ogen veranderde.
Een theedoek hing netjes aan de ovengreep. De plafondlampen wierpen een warme gouden gloed over de keukenkastjes waarvan Douglas ooit had geëist dat ze met de hand van walnoothout gemaakt moesten worden, omdat, zoals hij zei: “Als we het doen, doen we het goed.”
We hadden deze keuken samen gebouwd.
Of tenminste, dat was het verhaal dat ik mezelf jarenlang had verteld.
Douglas Fletcher was altijd het type man dat snel bewondering oogstte. Hij was knap op een verfijnde, betrouwbare manier waardoor vreemden zich op hun gemak voelden in zijn bijzijn, en hij had een warme, zelfverzekerde uitstraling die een hele ruimte kon vullen nog voordat hij zich had voorgesteld.
Op feestjes was hij degene die het verhaal vertelde waar iedereen naar luisterde.
