Bij benefietevenementen was hij degene die handen schudde, namen onthield en mensen het gevoel gaf dat ze gezien werden. Vrienden omschreven hem als magnetisch, makkelijk in de omgang, onmogelijk om niet aardig te vinden, en lange tijd was ik het met hen eens, want dat was ook de versie van hem waar ik van hield.
Ik was nooit zo iemand.
Ik ben altijd stiller, bedachtzamer geweest, het type vrouw dat mensen onderschatten omdat ze niet meteen begint te praten. Op foto’s van ons huwelijk leunt Douglas bijna altijd een beetje naar voren, breed glimlachend, alsof hij op zoek is naar het volgende gesprek, terwijl ik naast hem sta, kalm, stil en observerend.
Mensen verwarden stilte vaak met zachtheid.
Dat misverstand had me vaker voordeel gebracht dan wie dan ook zich realiseerde.
Twintig jaar lang was ons huwelijk gebaseerd op een zo subtiele verdeling dat de meeste mensen het natuurlijk zouden hebben genoemd. Douglas cultiveerde aanwezigheid. Ik cultiveerde structuur.
Hij bouwde relaties. Ik bouwde systemen.
Hij jaagde op zichtbaarheid. Ik streefde naar stabiliteit.
De meeste mensen kenden Douglas als succesvol omdat hij er succesvol uitzag. Hij kleedde zich goed, sprak welbespraakt, ontving gasten goed en droeg zich met die moeiteloze uitstraling van een man die ervan overtuigd was dat de wereld altijd ruimte voor hem zou blijven maken.
