Ik merkte elke kleine stap op die me verder van hen verwijderde. Elke grens die ik stelde. Elke keer dat ik voor mezelf koos in plaats van voor hun goedkeuring.
Vergeten worden was de wond.
Nodig zijn was het wapen.
Onaantastbaar zijn, dat was de wraak.
Maar compleet zijn?
Dat was het leven dat ik dag na dag had opgebouwd, ver weg van het huis waar niemand ooit opkeek als ik door de deur liep.
En ik ging niet terug.
