Ik probeerde langs hem te glippen, maar hij bewoog met me mee en blokkeerde de reling. Achter ons gooide iemand met de dobbelstenen. Een neef klaagde over de huur. Mijn vader lachte om iets bij de eettafel.
Tyler verlaagde zijn stem. “Je moet altijd alles raar maken.”
“Ik ga even naar boven.”
“Nee. Je wilt juist dat iedereen vraagt wat er aan de hand is, zodat je de slachtofferrol kunt spelen.”
Heel even dacht ik erover om de ingelijste foto van het meer van de muur te grijpen en hem op de grond te gooien, gewoon om een geluid te maken waar niemand om kon lachen.
Ik hield mijn handen langs mijn zij. “Ik zei: beweeg.”
Beneden ons ging het gesprek in de kamer gewoon door, totdat Tyler dichterbij kwam.
Toen moet er iets in mijn gezicht veranderd zijn, want tante Susan hield op met praten en keek op. De tafel verstijfde even later. Een vork zweefde boven een papieren bord. Mijn oom hield zijn glas half aan zijn mond. Smeltwater gleed langs de rand van een kan naar beneden en vormde een plas eronder, terwijl een neef naar het Monopoly-bord staarde alsof het antwoord ergens tussen Boardwalk en Park Place zou kunnen staan.
Niemand bewoog zich.
