“De financiële misdrijven zijn omvangrijk,” vervolgde hij. “Daniel had geld van de stichting overgemaakt naar een reeks schijnvennootschappen.”
Ik voelde een doffe pijn op mijn borst.
‘Hoeveel?’ vroeg ik.
Hij aarzelde.
“Bijna twaalf miljoen dollar.”
Het getal bleef als een donderslag in de lucht hangen.
Twaalf miljoen.
Jarenlange donaties.
Geld bestemd voor ziekenhuizen, beurzen en voedselbanken.
Gestolen.
‘Waarom?’ fluisterde ik.
Rechercheur Hale opende de map en schoof verschillende documenten naar me toe.
“Daar wordt het ingewikkeld.”
Ik keek naar beneden.
Het eerste document was een militair dossier.
De naam die bovenaan stond afgedrukt, deed mijn hart een sprongetje maken.
Michael Carter.
Mijn overleden echtgenoot.
Daniels vader.
Michael was een gedecoreerde marinier geweest.
Een man van discipline, eer en stille kracht.
Hij was bijna zestig toen we trouwden.
Ik was dertig.
Er werd ook over dat huwelijk gefluisterd.
Maar Michael was aardig geweest.
En toen hij vier jaar later plotseling aan een hartaanval overleed, liet hij alles aan mij na.
Het huis.
De stichting.
De investeringen.
Alles.
Daniel was destijds tweeëntwintig jaar oud.
Een stille jongeman die nog steeds rouwt om het verlies van zijn vader.
We waren in de daaropvolgende jaren steeds hechter geworden.
Uiteindelijk ontwikkelde die hechte band zich tot iets wat geen van ons beiden had verwacht.
Of misschien iets wat alleen ik niet had verwacht.
