Ze kwam die middag aanrijden. Ze ontmoette me op de parkeerplaats van de CVS en we zaten in haar auto terwijl ze de beelden samen met mij bekeek.
Alles.
De beelden
Ik ga het meeste ervan niet beschrijven.
Wat ik wel kan zeggen, is dat Russell er heel precies mee omging. Dat is het woord dat steeds in mijn hoofd opdook, terwijl ik daar op de passagiersstoel van Megan zat. Precies. Hij was niet buiten zinnen. Hij was geen karikatuur van woede. Hij bewoog zich door Grace’s kamer als een man die hierover had nagedacht, die het had besloten, die er al zo lang mee bezig was dat het vorm had gekregen.
Hij had voor elk puntje een verhaal klaar. Boekenplank. Deurknop. Ruw spel op school.
Megan hield het grootste deel van het gesprek haar hand voor haar mond. Toen het voorbij was, legde ze de telefoon met het scherm naar beneden op de middenconsole en hebben we een tijdje niet gepraat.
Toen zei ze: “We gaan vanavond niet naar huis.”
Ze bedoelde mijn huis. Ze bedoelde het huis dat ik met Russell deelde.
Ze had gelijk.
Wat doe je als je niet weet wat je moet doen?
Grace was om kwart over drie uit school. Ik haalde haar op zoals elke andere vrijdag. Ik had al een tas ingepakt, alleen die van haar en die van mij, in mijn kofferbak gepropt terwijl ze in de klas zat. Ik had mijn moeder gebeld vanaf de parkeerplaats van school en gezegd dat we eraan kwamen. Ik legde niets uit. Ze vroeg er niets over. Ze zei alleen: “Ik maak de bedden op.”
In de auto vroeg Grace waarom we naar oma gingen. Ik vertelde haar dat we een logeerpartijtje hadden. Ze accepteerde het zoals zevenjarigen dingen accepteren als ze stiekem opgelucht zijn.
Die nacht, nadat ze sliep, belde ik het niet-spoednummer van de politie. De vrouw aan de andere kant van de lijn verbond me twee keer door. Uiteindelijk sprak ik met iemand die rechercheur Karen Pruitt heette. Ze had een monotone stem, stelde heel specifieke vragen en zei dat ik de beelden maandag moest meenemen en niets mocht verwijderen.
Ik vroeg haar of Russell gearresteerd kon worden.
