Het moment waarop ik een tijdje niet meer oké ben.
Russell werd op een woensdag gearresteerd. Dat weet ik, want ik was bij Megan toen ze het telefoontje van rechercheur Pruitt kreeg. Ik weet nog dat het regende en ik zat aan haar keukentafel slechte koffie te drinken, terwijl Grace in de kamer ernaast naar tekenfilms keek.
Ik heb niet gehuild. Ik dacht dat ik dat wel zou doen. Ik had me voorbereid op een grote ontlading.
In plaats daarvan zette ik mijn koffiekopje neer en staarde naar het water dat langs het raam naar beneden liep, terwijl ik aan de rommelmarkt dacht. De knuffeldieren. Grace op zijn rug, lachend, haar kleine handjes om zijn schouders geklemd. Dat was echt. Ik weet dat het echt was. Dat is het deel dat geen zin heeft en waarschijnlijk ook nooit zal hebben.
Mijn moeder noemde het een masker. Megan noemde het manipulatie. De slachtofferbegeleidster die aan onze zaak was toegewezen, een vrouw genaamd Donna, noemde het een patroon en zei dat ze het al eerder had gezien en het opnieuw zou zien, en dat het een vlakke uitstraling had die niet koud aanvoelde, maar gewoon vermoeid was.
Ik noemde het twee jaar van het leven van mijn dochter die ik niet meer terugkrijg.
In maart zijn we verhuisd naar een nieuw appartement. Een ander schooldistrict, maar wel in dezelfde stad. Grace is begonnen met therapie bij Dr. Carol Whitfield, die een aquarium in haar wachtkamer heeft en Grace aan het einde van elke sessie een sticker laat uitkiezen. Grace neemt dit heel serieus. Ze denkt lang na over welke sticker ze wil hebben.
Ze slaapt beter. Vorige week vertelde ze me dat ze haar nieuwe klaslokaal fijn vindt, omdat de bureaus in een cirkel staan en ze iedereen kan zien.
Daar denk ik wel eens aan. Dat ze iedereen wil zien. Dat ze nu, op zevenjarige leeftijd, al weet dat het belangrijk is om te weten wie er in de kamer is.
