Dr. Rhodes greep de telefoon aan de muur. “Beveiliging. Nu. En bel 112.”
Derek draaide zich naar haar om. ‘Je weet niet wat ze gedaan heeft.’
‘Ik weet wat ik gezien heb,’ zei dokter Rhodes, haar stem trillend maar beheerst.
De deur vloog open. Twee bewakers stormden naar binnen, met verpleegster Callie Freeman vlak achter hen. Ze knielde naast me neer en legde voorzichtig een hand op mijn schouder. ‘Madison, blijf bij me. Beweeg niet.’
Derek deinsde achteruit naar de hoek, terwijl hij nog steeds schreeuwde: “Ze is me iets verschuldigd! Ze woont al die tijd gratis bij mijn moeder!”
Een paar minuten later flitsten rode en blauwe lichten door het smalle raam. Toen de agenten binnenkwamen, verstrakten hun gezichten toen ze me op de grond zagen liggen, met bloed op mijn lip en een al opgezwollen kant van mijn gezicht.
Agent Grant Miller wees naar Derek. “Handen omhoog, daar kan ik ze zien.”
Voor het eerst in jaren zag Derek er onzeker uit.
En voor het eerst in jaren begreep ik dat iemand anders hem had gehoord.
