Het regende hard tijdens de begrafenis van mijn stiefvader. Een uur later overhandigde zijn advocaat ons een verzegelde houten doos vol brieven, en de eerste regel van mijn brief vertelde me waarom een van mijn zussen jarenlang was weggelopen van de man die we allemaal papa noemden.
Het begon te regenen vlak voordat de kist van Thomas werd neergelaten, wat hem naar mijn idee enigszins ongemakkelijk en tegelijkertijd ook wel geamuseerd zou hebben gemaakt. Hij was nu eenmaal zo’n man.
Als het dak lekte, zette hij er een emmer onder en noemde het een ‘tijdelijke binnenfontein’. Daar staand, mijn zwarte schoenen wegzakkend in het vochtige gras van de begraafplaats, bleef ik maar denken dat verdriet niet samen hoefde te gaan met de herinnering aan zijn vreselijke grappen. Maar op de een of andere manier was dat wel zo.
De regen begon net voordat ze de kist van Thomas naar beneden lieten zakken.
Ik stond met mijn handen ineengeklemd en keek toe hoe de kist centimeter voor centimeter verdween. Naast me schraapte Michael nog steeds zijn keel. Mara had haar armen om zich heen geslagen. Noah staarde strak voor zich uit met de uitdrukking van een man die al zijn kracht gebruikte om niet in het openbaar in tranen uit te barsten.
Ik sloot mijn ogen en fluisterde: “Dankjewel, pap. Dankjewel voor de schoollunches met briefjes in de servetten. Dankjewel dat je me hebt geleerd hoe ik haar moest vlechten met behulp van een bibliotheekboek. Dankjewel dat je vijf kinderen in huis hebt genomen die niet je eigen bloedverwanten waren en dat je ons nooit het gevoel hebt gegeven dat we uitgeleend waren.”
***
Mijn moeder trouwde met Thomas toen ik vijf was. De eerste keer dat ik hem zag, bukte hij zich en gaf me een roze teddybeer waarvan een knoopje als oogje ontbrak. ‘Je moeder zegt dat je erg kieskeurig bent,’ zei hij. ‘Deze beer lijkt ook erg kieskeurig. Ik dacht dat jullie het wel met elkaar zouden kunnen vinden.’
Ik pakte de beer op. Hij glimlachte. “Hallo, pompoentje.”
Mijn moeder trouwde met Thomas toen ik vijf jaar oud was.
Toen ik zeven was, overleed mijn moeder onverwacht bij een auto-ongeluk op een natte weg. Iedereen ging ervan uit dat Thomas een stap opzij zou zetten en mijn grootouders mij zouden laten opvangen. Mijn grootouders kwamen met een vastberaden stem en gevouwen handen, en met die stille zekerheid die oudere mensen uitstralen wanneer ze denken dat de beslissing vanzelfsprekend is.
Thomas hoorde alles. Daarna keek hij naar me, zittend op de bank met mijn mismatched sokken en mijn teddybeer onder mijn arm geklemd.
‘Ze is mijn dochter,’ zei hij. Dat was het hele gespreksonderwerp.
Thomas was niet mijn biologische vader. Hij was mijn vader in alle opzichten, door de manier waarop hij me voedde. En als je hem had gevraagd of er enig verschil was, had hij je aangekeken alsof je bedorven melk was.
“Ze is mijn dochter.”
Toen ik negen was, adopteerde hij de tweeling Michael en Mara uit een asiel. Twee jaar later nam hij de broer en zus Noah en Susan in huis als pleegkinderen, en uiteindelijk adopteerde hij ook hen. Niemand van ons kwam uit dezelfde achtergrond. Thomas gaf ons het gevoel dat we in hetzelfde huis woonden.
***
Ik opende mijn ogen op de begraafplaats. Michael boog zich naar me toe en mompelde: “Susan is gekomen.”
Ik draaide me om en zag Susan in de verte staan, onder een rode paraplu, bleek en nog steeds in haar zwarte jas. Ik had een bericht voor haar achtergelaten over Thomas’ dood, voor het geval ze besloot te komen.
Thomas had tot het allerlaatste moment op haar gewacht. Drie nachten voordat zijn hart het begaf, zei hij tegen me: “Laat het buitenlicht aan, schatje. Voor het geval dat.”
“Ga met haar praten, Christina,” zei Noah zachtjes. “Voordat ze weer wegloopt.”
