Een handje helpen. Die uitdrukking klonk altijd als teamwork, maar we waren nooit een team. Ik was degene die moest helpen. Ik sloot mijn laptop en ging. Toen ik terugkwam, bedankte ze me niet. Ze wees alleen maar aan waar ik de tassen moest neerzetten.
Op het feest vulde ik de glazen bij, bracht ik hapjes rond, nam ik jassen aan en haalde ik ijs voordat ik überhaupt kon gaan zitten. Toen hield mijn vader zijn toast, gaf Ryan de nieuwe auto en iedereen rende naar buiten om hem te bewonderen. Ik bleef verdoofd bij de tafel staan totdat mijn vader me het huurcontract gaf. Er stond in dat ik 900 dollar per maand moest betalen, plus een deel van de energiekosten.
“Je woont hier al gratis sinds je bent afgestudeerd. Je hebt nu een goede baan. We kunnen je niet eeuwig blijven onderhouden.”
“Mij onderhouden? Ik betaal mijn eigen huis.”
“Onderhouden? Ik betaal mijn eigen huis.”
