De vlag
Dennis Pruitt stapte naar voren en gaf de opgevouwen vlag terug aan Luke. Luke hield de vlag met beide handen naar Leo toe, zijn krukken tegen zijn zij geklemd in een hoek die eruitzag alsof hij er veel oefening in had gehad.
“Deze vlag wapperde in 2019 boven FOB Sharana,” zei Luke. “Mijn team droeg hem. Ik wil dat jij hem krijgt.”
Leo nam het aan. Het was zwaarder dan hij had verwacht. Niet het gewicht van de stof, maar het gewicht van het feit dat het hem werd aangeboden.
Hij zei niet meteen dankjewel, omdat hij niet wist wat hij met zijn gezicht aan moest.
‘We hebben ook met je directeur gesproken,’ vervolgde Luke, en nu klonk er iets in zijn stem dat bijna een glimlach was.
Leo keek op.
“En naar de Denver Broncos, want Marcus kent iemand.”
De menigte maakte lawaai. Vooral kinderen.
‘Dus je gaat volgend weekend naar Denver,’ zei Luke. ‘Maar deze keer met je vader. Op veldniveau. Jullie allebei. Met dank aan een paar jongens die hoorden wat je had gedaan en er iets aan wilden doen.’
Leo’s vader was in Lubbock. Hij wist hier niets van. Leo’s moeder, die zo’n zes meter verderop bij de auto stond, hield haar handen plat tegen haar wangen gedrukt en knikte op een manier die aangaf dat ze het al minstens sinds gisteren wist en er op de een of andere manier haar mond over had gehouden.
Dat was waarschijnlijk de meest indrukwekkende prestatie van het hele weekend.
