Maar de echte verandering kwam zes maanden later. Tina woonde bij haar grootmoeder, ging in therapie en herstelde langzaam. Ze vroeg om Ghost te mogen zien voor iets belangrijks.
‘Ik wil leren paardrijden,’ kondigde ze aan.
‘Je bent acht,’ protesteerde Susan.
‘Crossmotoren,’ zei Tina vastberaden. ‘Ghost zei dat hij het me zou leren als ik ouder ben. Maar ik wil er nu al mee beginnen. Mama zou willen dat ik dapper ben.’
Ghost keek naar Susan. “Er is een motorcrossprogramma voor junioren. Heel veilig. Veel begeleiding.”
‘Waarom?’ vroeg Susan aan Tina.
Tina’s antwoord brak ieders hart: “Omdat ik me, als ik op Ghosts fiets zit, dicht bij mama voel. Alsof ze me nog steeds beschermt. En misschien… misschien kan ik ooit een ander verdwaald kind vinden. Net zoals Ghost mij gevonden heeft.”
Ze begonnen met een piepkleine crossmotor, waarmee Tina nauwelijks de grond kon raken. Ghost was er elke zaterdag om haar te leren over evenwicht, controle en respect voor de machine. De Savage Sons hielpen allemaal mee en creëerden een zo veilig mogelijke omgeving voor haar om te leren.
‘Waarom doe je dit?’ vroeg Susan op een dag aan Ghost. ‘Je bent ons niets verschuldigd.’
Ghost keek toe hoe Tina een klein hindernisparcours aflegde, haar gezicht strak van concentratie. “Mijn zoon Danny stierf terwijl hij kinderen redde in Afghanistan. Kinderen die hij niet kende, kinderen waarvoor hij niet verantwoordelijk was. Hij deed het omdat het goed was. Tina… Tina lesgeven, er voor haar zijn… dat is wat Danny zou doen.”
‘Je geeft haar haar kracht terug,’ zei Susan zachtjes.
‘Nee, mevrouw. Ze geeft me mijn doel terug.’
