De uitdrukking op het gezicht van de agent verzachtte een beetje, zijn houding ontspande zich. “We zijn hier niet om iemand te beschuldigen,” verzekerde hij me. “Eerlijk gezegd, uw kat probeerde misschien gewoon te helpen.”
Maar het is onze plicht om te achterhalen waar deze puppy’s vandaan komen, want hun eigenaren verdienen het om te weten dat ze veilig zijn.”
Lili hurkte naast Marsa neer, aaide haar zachtjes over haar rug en fluisterde: “Ze is zo’n goede mama. Ze brengt ze eten en maakt ze schoon.”
De agent knikte, een lichte glimlach verscheen in zijn mondhoeken. “Moederinstinct is een krachtig iets,” zei hij, terwijl hij me aankeek. “Zou u bereid zijn ons te helpen uitzoeken waar ze naartoe is gegaan?”
Ik knikte meteen, omdat ik begreep dat er geen echte keuze was — en eerlijk gezegd was ik net zo nieuwsgierig als zij naar Marsa’s geheime missie.
Die middag volgden wij drieën – de agent, mevrouw Miller en ik – Marsa op een veilige afstand. Ze bewoog zich voort met de doelbewuste precisie van een dier met een missie, haar staart hoog in de lucht, terwijl ze door het steegje achter onze rij huizen draafde.
Om de paar meter keek ze achterom om te controleren of we het tempo bijhielden, voordat ze zich door een smalle opening aan het einde van het blok wurmde.
Aan de andere kant van de kloof lag een verwilderd stuk grond, vergeten door de stad en verborgen voor het oog. Hoog gras wuifde in de wind, bramenstruiken kronkelden over de randen van een kleine open plek en een oude eik boog diep, zijn knoestige takken wierpen schaduw op een stukje kale grond.
Marsa bewoog zich geruisloos door het struikgewas, haar kleine pootjes maakten nauwelijks geluid op de zachte grond. We volgden voorzichtig, om haar niet te laten schrikken.
Ze stopte plotseling aan de voet van de eik en liet een zacht, aanhoudend gemiauw horen. Ik schoof het gordijn van bladeren opzij en hield mijn adem in.
Onder de wortels bevond zich een geïmproviseerd hol – een ondiepe holte bekleed met lapjes stof, stukjes stro en oude kranten. Binnenin lagen nog meer puppy’s, dicht tegen elkaar aan gekropen, hun kleine lijfjes rilden lichtjes van de kou.
De agent hurkte neer en sprak zachtjes in zijn radio. “We hebben ze,” zei hij kalm en professioneel. Het werd duidelijk dat een achtergelaten hond, een jonge moeder, daar weken geleden was bevallen en daarna spoorloos was verdwenen.
