Op een verlaten weg in de Smoky Mountains begaven de remmen het en onze auto stortte van de weg af. Terwijl ik vastzat onder het verwrongen metaal, verscheen er een vrachtwagenchauffeur bij het kapotte raam en fluisterde: “Doe alsof je dood bent… hij houdt je nog steeds in de gaten.” Pas nadat mijn stiefzoon eindelijk vertrokken was, onthulde de vreemdeling de waarheid die hij verborgen had gehouden.

“Genoeg. Zijn stem. Zijn vraag of je wel echt dood was. Zijn erkenning dat hij me herkende. Misschien niet genoeg voor een veroordeling, maar genoeg om een ​​einde te maken aan het eerste verhaal dat hij vertelt.”

De opluchting kwam zo plotseling dat ik er duizelig van werd.

Toen veranderde Martins gezichtsuitdrukking.

Hij keek op.

Ik heb het ook gehoord.

Een motor.

Niet de zware dieselmotor van Martins vrachtwagen. Niet het reddingsvoertuig in de verte.

Een kleinere auto kwam langzaam aanrijden over Miller’s Ridge Road, de banden sisten over het natte wegdek.

Martin vloekte binnensmonds. “Hij is teruggekomen.”

De koplampen verschenen boven ons, bleek en flikkerend tussen de bomen. Ze stopten vlakbij de kapotte vangrail.

“Mevrouw Mercer!” riep Evan.

Zijn stem klonk anders. Hoger. Paniekerig. Perfect voor getuigen.

“Lydia! Waar ben je?”

Martin drukte zijn vinger tegen zijn lippen.

Ik staarde door de verbrijzelde voorruit, nauwelijks ademhalend.

Evans voeten gleden opnieuw de helling af. Deze keer bewoog hij zich sneller, onvoorzichtig met de modder. In de ene hand hield hij zijn telefoon. In de andere iets donkers en zwaars.

Een bandenlichter.

“Ik heb 112 gebeld!” riep hij luid. “Ik kom eraan!”