Hij keek me aan zoals iemand die naar een vlek kijkt waarvan hij niet kan besluiten of hij die moet schrobben.
‘Je had het huisje moeten verkopen,’ zei hij zachtjes. ‘Papa had mama de helft beloofd voordat hij stierf. Jij hebt alles gehouden.’
‘Dat is niet waar,’ fluisterde ik.
Hij glimlachte zonder enige warmte. “Dat zal zo zijn, zodra ze het briefje vinden.”
Hij pakte zijn telefoon en maakte een foto van mij, vastgeklemd in het wrak.
Koplampen schenen over de bomen boven hen. Evans gezichtsuitdrukking veranderde. Hij verdween.
Een dieselmotor kwam met een dreunend geluid tot stilstand. Laarzen gleden langs de berm naar beneden. Een corpulente man in een neonkleurige regenjas hurkte naast de verbrijzelde voorruit. Zijn baard was grijs, zijn ogen scherp.
‘Mevrouw,’ fluisterde hij, ‘blijf stil staan.’
‘Hij heeft de remmen doorgesneden,’ hijgde ik. ‘Mijn stiefzoon—’
Het gezicht van de vrachtwagenchauffeur verstrakte. Hij keek langs me heen, omhoog door de bomen.
Toen boog hij zich voorover, zijn adem besloeg het gebroken glas.
