Op zeventienjarige leeftijd verliet ze de kraamafdeling zonder haar kind: een gebaar van een verpleegster veranderde alles.

Dit gebaar veranderde alles. Ze durfde te geloven, vulde de aanvraag in, doorliep de nodige stappen en kreeg vervolgens bevestiging. Ze ging terug naar school, studeerde tot diep in de nacht, leerde luisteren, geruststellen, er zijn wanneer alles instortte. Ze transformeerde haar pijn in aandacht, haar verlies in aanwezigheid. Ze werd verpleegster. Jaren later werkte ze samen met de vrouw die in haar had geloofd, zelfs voordat zij dat zelf kon. Zelfs nu hangt er nog een foto van haar op haar afdeling. Niet als herinnering aan wat verloren is gegaan, maar als bewijs dat menselijke solidariteit en vriendelijkheid onverwachte wegen kunnen openen. Want een simpele daad van vriendelijkheid kan soms een heel leven veranderen.