Ik zag het.
Ik haatte het.
Maar ik bleef hopen dat een bruiloft hen milder zou maken.
Ik bleef hopen dat de komst van Marcus hen zou dwingen ons als blijvend te zien, niet als tijdelijke schade die ze konden uitzitten.
Dat was de fout die ik maakte.
Sommige mensen hebben geen tijd nodig om aardiger te worden.
Ze gebruiken tijd om zich steeds comfortabeler te voelen bij wreedheid.
Om 7:18 uur stapte ik Lily’s kamer binnen en riep haar naam.
Geen antwoord.
Ik keek onder het bed.
Geen Lily.
Ik keek in de kast.
Geen Lily.
Ik ging naar de badkamer, toen naar de wasruimte, en vervolgens naar het kleine leeshoekje onder de trap waar ze zich graag verstopte met prentenboeken en crackers.
Niets.
Om 7:31 uur opende ik de keukenkastjes alsof de angst mijn hersenen had geherprogrammeerd.
