“De laatste locatiebepaling van de telefoon was in de buurt van het ziekenhuis.”
### Deel 11
Het ziekenhuis had er nog nooit zo kwetsbaar uitgezien.
Glazen deuren. Een lichte lobby. Vrijwilligers in blauwe hesjes. Een zoemende automaat bij de liften. Mensen kwamen binnen met bloemen en ballonnen, erop vertrouwend dat de muren, badges en camera’s hun verdriet buiten zouden houden.
Maar verdriet weet hoe het door automatische deuren moet lopen.
Quinn had van tevoren gebeld. Federale agenten hadden Violet naar een beveiligde verdieping gebracht voordat ik arriveerde, maar dat stelde me niet gerust. Veiligheid is altijd een belofte van mensen die nog nooit gefaald hebben.
Ik trof Violet boos rechtop in bed aan.
Dat was het mooiste wat ik die dag had gezien.
“Papa, ze laten me niet alleen naar de wc gaan.”
“Je bent nu beroemd.”
Ze wierp me een half boze blik toe.
“Niet grappig.”
‘Nee,’ zei ik, terwijl ik naast haar ging zitten. ‘Dat is het niet.’
Haar hand vond de mijne.
“Komt er iemand aan?”
Ik keek naar de blauwe plekken op haar wang die langzaam vervaagden.
“Misschien.”
‘Vanwege mij?’
“Vanwege hen.”
Ze staarde naar de deken.
“Ik vind het vreselijk dat ik de reden ben dat iedereen bang is.”
Ik boog me dichterbij.
“Jij bent niet de reden. Jij bent de reden dat ik nog steeds overeind sta.”
Haar ogen vulden zich met tranen, maar ze knipperde ze weg. Eigenwijs. Mijn meisje.
Quinn kwam binnen met twee agenten.
“Camerabeelden van het ziekenhuis lieten een man zien die via de westelijke parkeergarage naar binnen ging”, zei ze. “Hij had een vals onderhoudsbadge. We hebben de liften afgesloten, maar hij is ergens binnen.”
