Uiteindelijk noemden ze haar Pear, omdat die naam zacht, rond en onverwacht klonk, als het tweede leven dat ze begon te ontwikkelen. Een naam voor iets dat langzaam en zoet rijpt na tegenspoed. Pear werd een stille aanwezigheid bij de opvang, aanvankelijk meer observerend dan bewegend, maar later bewegend met een voorzichtige gratie die iedereen verraste. Haar ontbrekende oog belemmerde haar niet. Haar littekens definieerden haar niet. Ze vertelden simpelweg de waarheid over waar ze was geweest.
Het ware wonder was niet alleen dat ze het overleefde. Het was dat een hond die was afgedankt, er steeds weer voor koos om voorzichtig in mensenhanden te leunen en de pijn van vriendelijkheid boven het gewicht van haar verleden te stellen.
