Maar de tijd heeft de neiging om prioriteiten te veranderen.
Toen Margaret de zestig naderde, werd de verzorging van haar haar fysiek steeds zwaarder. Het gewicht veroorzaakte af en toe nekklachten en het drogen ervan na het wassen kostte haar bijna een hele middag. Zelfs comfortabel slapen vereiste een zorgvuldige houding.
Toch kon ze zich niet voorstellen dat ze het zou doorknippen.
Toen, op een herfstochtend, veranderde alles.
Margaret bezocht een lokaal evenement waar een liefdadigheidsorganisatie aandacht vroeg voor programma’s die pruiken verstrekken aan mensen die haaruitval hebben als gevolg van medische behandelingen.
Ze luisterde aandachtig toe terwijl vrijwilligers uitlegden hoe gedoneerd haar soms gebruikt kon worden om natuurlijk ogende pruiken te maken voor mensen die hun eigen haar hadden verloren.
Een klein meisje met een kleurrijke sjaal trok de aandacht van Margaret.
Ondanks haar stralende glimlach was het duidelijk dat ze met enorme gezondheidsproblemen kampte.
Het kind liet vol enthousiasme haar zelfgemaakte tekening aan iedereen zien, terwijl ze trots een gedoneerde pruik droeg.
Dat moment is Margaret altijd bijgebleven.
Die avond sprak ze nauwelijks tijdens het diner.
Robert merkte het op.
‘Waar denk je aan?’
Ze glimlachte zachtjes.
“Ik denk dat ik er eindelijk klaar voor ben.”
Hij keek verrast.
“Waar ben je klaar voor?”
“Een knipbeurt.”
Even was hij er niet zeker van of hij het goed had verstaan.
‘De echte?’
Margaret knikte.
“De echte.”
Een week later maakte ze een afspraak met een ervaren styliste die bekend stond om spectaculaire haartransformaties.
Toen ze de salon binnenkwam, viel haar bijzondere haar meteen op bij verschillende klanten.
De styliste streek er voorzichtig met haar vingers doorheen.
‘Dit is ongelooflijk,’ fluisterde ze.
“Weet je het absoluut zeker?”
