Zes weken nadat mijn man mij en onze pasgeboren baby in een sneeuwstorm had geduwd, hoorde ik zijn laatste woorden nog steeds: “Het komt wel goed. Je overleeft het altijd.” Nu stond ik achter zijn schitterende bruiloft, mijn baby slapend op mijn borst. Toen hij me zag, verdween zijn glimlach. “Wat doe je hier?” siste hij. Ik fluisterde: “Ik geef je wat je vergeten bent… en neem terug wat je gestolen hebt.” Toen stopte de muziek.

DEEL 2

De strijkstok van de violist bleef boven de snaren zweven.

Een vreemde seconde lang leek het alsof het hele paviljoen samen met hem de adem inhield.

Bijna tweehonderd gasten draaiden zich naar het gangpad. Investeerders, advocaten, politici, vrouwen uit de hogere kringen en journalisten staarden me aan terwijl de sneeuw op mijn donkere wollen jas smolt. Sophie bewoog zich tegen mijn borst aan en liet een slaperige zucht ontsnappen, haar kleine mondje opende zich.

Ethan kwam dichterbij en verlaagde zijn stem.

“Je moet vertrekken.”

Zijn woorden klonken gebiedend, maar ik zag de trilling in zijn kaak.

Achter hem stond Sabrina onder een boog van witte rozen. Haar met kristallen bedekte jurk glinsterde in het licht van de kroonluchters. Margaret bleef op de eerste rij staan, met een gehandschoende hand dramatisch tegen haar hart gedrukt.

‘Ze is instabiel,’ zei Margaret. ‘Iemand moet de beveiliging bellen.’