Ik vertrouwde Dorothy al sinds ik klein was, dus toen een vreemde jongeman haar elke dag begon te bezoeken, probeerde ik me er niet mee te bemoeien. Maar toen nam ze de telefoon niet meer op, gaf hem een sleutel en verdween uit mijn zicht. Het geluid dat ik onder haar huis hoorde, veranderde alles.
Mijn naam is Greta en ik ben 30 jaar oud. Ik woon in een rustige buurt aan de rand van de stad, waar de straten na zonsondergang al snel leeg zijn en de meeste mensen elkaar kennen, ongeacht in welke drie huizen ze wonen.
Het was zo’n plek waar nooit iets dramatisch leek te gebeuren.
Dat was tenminste wat hij altijd had geloofd.
Mijn buurvrouw, Dorothy, was een 83-jarige weduwe die al zolang ik me kan herinneren in hetzelfde lichtgele huis woonde.
Haar man was meer dan tien jaar eerder overleden en ze hadden nooit kinderen gehad. Na zijn dood kwam Dorothy zelden verder dan de kruidenierswinkel, de apotheek of het kleine kerkje op de hoek.
Voor mij was ze meer dan alleen een buurvrouw.
