Wanneer oude beelden opnieuw opduiken op moderne platforms zoals TikTok, YouTube of Twitter, verspreiden ze zich doorgaans zonder context, zonder medeleven en zonder rekening te houden met de persoon wiens leven als content wordt gebruikt. Video’s worden gedeeld vanwege het schokeffect, het vermaak, of de vreemde voldoening van het zien van iets ongewoons. Maar zelden wordt er bij het delen stilgestaan bij de mens die centraal staat in het spektakel.
De ervaring van Zach daagt ons allemaal uit om even stil te staan en onszelf kritische vragen te stellen voordat we op ‘delen’ klikken of een reactie achterlaten. Wie profiteert er eigenlijk van als dit verhaal wordt doorverteld? Wie draagt de emotionele en sociale gevolgen? Welke verantwoordelijkheid dragen wij als publiek – en niet alleen als makers van content of televisieproducenten – wanneer we media consumeren die gebaseerd zijn op de kwetsbaarheid van iemand anders?
Dit zijn geen prettige vragen, maar wel belangrijke. In een tijdperk waarin iedereen in een oogwenk beroemd of berucht kan worden, waarin momenten uit de kindertijd kunnen worden vastgelegd en wereldwijd verspreid voordat een kind oud genoeg is om te begrijpen wat er gebeurt, zijn deze ethische overwegingen belangrijker dan ooit.
Voor Zach zijn de antwoorden op deze vragen eenvoudig en zeer persoonlijk. Hij was nooit bedoeld als een bezienswaardigheid. Hij was gewoon een kind met een zeldzame medische aandoening, een kind dat hulp nodig had, een kind wiens ouders hun best deden in een onmogelijke situatie.
Hij heeft bijna dertig jaar lang geprobeerd zich te profileren als iets anders dan “de 32 kilo wegende baby uit Jerry Springer”. Hij heeft gewerkt aan het herwinnen van zijn identiteit, om gezien en begrepen te worden als een compleet mens met hoop, worstelingen, prestaties en waardigheid.
Zijn verhaal behoort hem toe – niet aan de televisieproducenten die het hebben samengesteld om de kijkcijfers te verhogen, niet aan het publiek dat het als entertainment consumeerde, en niet aan de internetgebruikers die oude fragmenten delen zonder de volledige betekenis ervan te begrijpen.
Zach Strenkert is er nog steeds, hij vecht nog steeds en blijft vasthouden aan zijn recht om als persoon erkend te worden in plaats van als een mikpunt van spot. En in een wereld die steeds gemakkelijker echte mensen tot content lijkt te maken, voelt die simpele nadruk op menselijke waardigheid belangrijker dan ooit.
Volgende »
