Hoewel de serie interessante inkijkjes bood in hoe dergelijke programma’s in elkaar zaten – het castingproces, de productietechnieken, het businessmodel – vond Zach dat er uiteindelijk iets cruciaals ontbrak. De documentaire toonde de chaos, de confrontaties en de theatrale elementen die deze programma’s zo populair maakten. Maar er werd onvoldoende aandacht besteed aan wat er gebeurde met de echte mensen wier levens voer voor entertainment werden zodra de camera’s uitgingen en het studiopubliek naar huis ging.
De langetermijngevolgen voor individuen, met name kinderen, die tot een soort attractie werden gemaakt, bleven grotendeels onbesproken. De documentaire toonde de show, maar niet de nasleep. Het fenomeen werd onderzocht zonder de menselijke kosten volledig in kaart te brengen.
Een leven opbouwen buiten de camera’s.
Nu hij 29 jaar oud is, heeft Zach Strenkert zijn focus verlegd naar iets dat ver verwijderd is van studiolichten, talkshowpodia en virale internetroem. Hij concentreert zich op zijn gezondheid, zijn welzijn en het opbouwen van een gewoon leven, iets wat de meeste mensen als vanzelfsprekend beschouwen, maar wat hem gedurende een groot deel van zijn jeugd werd ontzegd.
Zijn weg naar een betere gezondheid is uitdagend en zeer persoonlijk geweest. Werken aan gewichtsverlies en het verbeteren van zijn algehele fysieke conditie is niet het soort dramatische transformatie dat zich leent voor televisie. Het is een langzaam, privéproces dat zich buiten het zicht van camera’s en publiek afspeelt. Het omvat dagelijkse keuzes, medische begeleiding, tegenslagen en kleine overwinningen die niemand ziet of viert.
