Geen bon.
Ze kuste me op mijn wang toen ze me in de keuken passeerde. Haar lippen waren droog.
Toen rook ik het.
Sigarenrook.
Vaag, verborgen onder haar parfum, maar toch aanwezig.
Dominic rookte sigaren. Dikke, bruine sigaren die hij meer kauwde dan rookte, en die natte tabaksresten achterlieten bij de trappen van het station. Ik had het opgemerkt, want opmerken had me in leven gehouden lang voordat Amelia mijn naam leerde kennen.
‘Een lange rij?’ vroeg ik.
Ze opende de koelkast. “Wat?”
“In de winkel.”
“Oh ja, een beetje.”
De dichtstbijzijnde supermarkt had zelfscankassa’s en er stonden op dat uur drie auto’s op de parkeerplaats.
Ik glimlachte en schonk koffie in die ik niet wilde.
De volgende twee dagen werd ik precies wat ze van me verwachtten.
Rustig.
Gewond.
Beschaamd.
Ik bleef thuis. Ik repareerde de losse veranda-reling. Ik ververste de olie van mijn truck. Ik liet Amelia me betrappen terwijl ik voor me uit staarde. Ze verwarde controle met nederlaag, wat me deed beseffen dat ze me nooit echt begrepen had.
Donderdagmiddag ben ik naar de bouwmarkt gereden.
Halverwege zag ik blauwe lichten achter me flitsen.
Een jonge agent kwam met opgeheven hoofd naar mijn raam gelopen, één hand aan zijn riem, de andere licht trillend.
“Rijbewijs en registratie.”
“Waar is de halte?”
“Je bent over de middenlijn gegaan.”
“Nee.”
Zijn blik werd hard. “Stap uit het voertuig.”
Veertig minuten lang liet hij me langs de weg staan, terwijl buurtbewoners langzamer reden om te kijken. De wind blies stof over mijn laarzen. Een vrouw van de kerk reed voorbij en keek snel weg.
Toen de agent mijn papieren eindelijk teruggaf, voegde hij er een bekeuring voor roekeloos rijden aan toe.
“De sheriff doet de groeten,” zei hij.
Ik zag zijn patrouillewagen wegrijden.
Toen bekeek ik het ticket.
