Wat ons het meest trof, was niet zijn succes of zijn publieke imago, maar de diepte van zijn woorden. We voelden dat hij sprak vanuit ervaring, vanuit concrete realiteit, vanuit een pad bezaaid met obstakels. Zijn boodschap klonk oprecht, bijna intiem. Zonder erbij na te denken, begonnen we te reflecteren op die noodlottige nacht. Op wat we hadden meegemaakt. En op wat we onbewust in zijn eigen verhaal hadden vertegenwoordigd. Het meest verontrustende was niet wie hij geworden was, maar het besef dat deze ontmoeting wel eens van grote betekenis in zijn levensreis had kunnen zijn. Zonder onze rol te overdrijven, begrepen we dat bepaalde gebaren, zelfs de meest onbeduidende, een onzichtbare maar blijvende indruk op iemand kunnen achterlaten. En alleen al dit idee veranderde ons perspectief op die nacht.
Toen we hem later weer zagen, was de context veranderd, maar de emotie was hetzelfde gebleven. Zijn blik leek echter iets te herkennen dat met geen woorden te beschrijven viel. En op dat moment beseften we dat sommige ontmoetingen nooit echt verdwijnen. Ze blijven voortbestaan, ergens, in de tijd en in de herinneringen van degenen die ze hebben geraakt.
