Austin bleef een paar seconden achter het stuur zitten en staarde naar de lege parkeerplaats waar zijn auto had moeten staan. Hij zocht naar een plausibele verklaring. Misschien was ze naar de apotheek gegaan. Misschien had een van haar zussen hulp nodig gehad. Misschien had ze besloten om bij een vriendin te blijven slapen en was ze gewoon vergeten dat te zeggen.
Geen van deze mogelijkheden bleek echter effectief in het verlichten van de toenemende druk op haar borst.
Hij stapte uit de auto, droeg zijn koffer naar binnen en ging het huis binnen zonder het hoofdlicht aan te doen. De stilte was vreemd zwaar. Zijn voetstappen echoden in de gang, alsof hij door een huis liep dat niet langer van hem was.
Austin controleerde eerst de keuken. Er was niets verplaatst. Geen glas in de gootsteen. Geen briefje op het aanrecht. Niets dat erop wees dat Brianna er recent was geweest.
Hij vervolgde zijn weg naar hun kamer.
De deur stond op een kier. Maanlicht verlichtte de vloer en onthulde het onaangeroerde bed. De kussens lagen perfect op hun plek, het dekbed glad en aan Brianna’s kant waren geen sporen van menselijke aanwezigheid te bekennen.
Austin pakte zijn telefoon en belde haar.
Ze nam op na twee keer overgaan.
