“Hallo?” mompelde ze.
Haar stem was laag en zacht, zorgvuldig gevormd om slaperig te klinken.
Austin staarde naar het lege bed.
‘Heb ik je wakker gemaakt?’ vroeg hij.
“Een beetje,” antwoordde Brianna. “Ik sliep. Ik begon net weer in slaap te vallen.”
Haar vingers klemden zich stevig om de telefoon.
“Ben je thuis?”
Er was geen pauze. Geen verwarring. Geen aarzeling.
“Natuurlijk ben ik thuis,” zei ze. “Waar zou ik anders zijn op dit uur?”
Austin bleef als aan de grond genageld in de deuropening staan, starend naar de koude, onaangeroerde lakens, terwijl hij luisterde naar zijn vrouw die volhield dat zij erin lag.
Hij had haar meteen kunnen aanspreken. Hij had haar kunnen vertellen dat hij in de kamer was. Hij had kunnen eisen te weten waar ze was en wie er bij haar was.
Integendeel, hij probeerde zijn stem kalm te houden.
