Het woord kwam harder aan dan de regen.
Haar stem trilde, maar niet van verdriet.
Het was wrok.
“De afspraken,” zei hij. “De rekeningen. De medicijnen. De tranen. De paniek. Je ziekte heeft alles opgeslokt.”
Drie jaar lang had Eleanor Garrett verdedigd tegenover iedereen die opmerkte dat zijn stem monotoon klonk wanneer hij in het openbaar tegen haar sprak.
‘Hij is moe,’ dacht ze.
Hij is bang.
Hij houdt van me, maar hij weet niet hoe hij ermee om moet gaan.
Ze had die woorden zo vaak herhaald dat ze een soort gebedje waren geworden dat ze opzei telkens als hij boos op haar werd na een bezoek aan de dokter of zuchtte bij het zien van alweer een apotheekbonnetje.
Maar er was die avond geen greintje tederheid in de auto.
Er was alleen angst, woede en een kilte die zijn toch al zwakke bloed nog verder deed bevriezen.
“Garrett,” zei ze, terwijl ze de deurklink vastgreep toen een nieuwe kramp haar onderbuik overviel. “Ik kan niet eens meer staan.”
Hij greep haar bij de schouder.
