Hij gaf geen antwoord.
Enkele minuten later verscheen er nog een bericht.
“Het gaat goed met me. Maak je geen zorgen.”
Het was precies hetzelfde.
Er klopte iets niet aan die berichten.
Op een middag werd er een pakketje, geadresseerd aan Dorothy, op mijn veranda bezorgd.
Ik pakte hem op en bracht hem naar het huis van de buren.
Ik klopte meerdere keren op de deur, maar niemand deed open.
“Dorothy?” riep ik. “Het is Greta.”
Stilte.
Ik riep harder.
Geen enkel geluid.
Steeds bezorgder wordend ging ik naar huis en pakte de noodsleutel die Dorothy me jaren geleden had gegeven.
Mijn handen trilden toen ik de deur opendeed.
Het huis was brandschoon.
