Omdat hij het niet had gedaan.
Omdat hij ermee gestopt was.
Omdat het woord ‘sorry’ toebehoorde aan mensen die het waarschijnlijk nooit zouden zeggen.
Farah reed naar huis met een politieauto achter zich aan, maar het gevoel was nu totaal anders.
De lichten waren niet aan.
Niemand schreeuwde.
Toch balde ze haar vuisten elke keer dat er koplampen in haar achteruitkijkspiegel verschenen.
Toen ze bij haar appartementencomplex aankwam, wapperde de kleine Amerikaanse vlag bij het verhuurkantoor in de wind.
De parkeerplaats rook naar vochtig asfalt en bevroren vuilnisbakken.
Haar verandaverlichting brandde nog steeds, omdat ze die na late diensten altijd aan liet staan.
Vanbinnen was het appartement precies zoals ze het had achtergelaten.
Het tafelplan voor de bruiloft ligt op tafel.
Twee mokken in de gootsteen.
Een wasmand bij de slaapkamerdeur.
Haar leven had op haar gewacht.
Ze stond in de keuken en bekeek alles alsof ze van veel verder weg dan de snelweg was teruggekomen.
Haar telefoon bleef maar oplichten.
Moeder.
Vader.
Zus.
Moeder, alweer.
