Toen Martha na eenentwintig dagen in het ziekenhuis thuiskwam, viel haar meteen op dat de rozen verkeerd gesnoeid waren.
Haar moeder had die struiken langs de veranda geplant in het jaar dat Martha twaalf werd.
Het waren taaie, stekelige planten die zelfs bloeiden als de grond uitgeput was, en Martha sneed ze altijd laag en voorzichtig af, schuin net boven de knop.
Wie het deze keer ook gedaan had, had ze helemaal platgehakt.
De veranda rook naar nat hout, oude bloemen en de vage verfgeur van de leuning die ze de zomer ervoor had laten opknappen.
Een klein Amerikaans vlaggetje dat bij de brievenbus hing, is door de wind geknapt.
De messing huisnummers naast de deur weerkaatsten het middaglicht.
Voor één dwaze seconde liet Martha zich wijsmaken dat thuis haar nog steeds herkende.
Toen opende Daniël de voordeur en bleef in de deuropening staan alsof hij de hele ruimte eromheen bezat.
Hij had zich niet geschoren.
Hij droeg de grijze hoodie die hij altijd droeg als hij onschuldig wilde overkomen, dezelfde hoodie die hij had gedragen toen hij drie dagen na de operatie naast haar ziekenhuisbed zat en tegen de verpleegkundigen zei dat hij “mama alleen maar hielp met papierwerk”.
Martha leunde op haar wandelstok en probeerde te voorkomen dat hij zag hoe erg haar heup pijn deed.
De ziekenhuistas hing aan haar elleboog.
