‘Je hebt het me beloofd,’ zei ik zachtjes. ‘Geen geheimen meer.’
Hij kwam dichterbij. “Emma—”
‘Nee.’ Mijn stem trilde, maar ik hield me sterk. ‘Zeg mijn naam niet alsof dat kan goedmaken wat je hebt gedaan. Ashley belde me. Ze zei dat de brief niet compleet was. Ze vroeg me om je te vragen naar de baby in Vale Harbor.’
Richard sloot zijn ogen.
Alles in de kamer leek te veranderen door die naam.
Toen hij zijn ogen eindelijk weer opende, was zijn houding veranderd – minder beheerst, meer bezwaard, alsof iets wat hij al lang met zich meedroeg hem eindelijk begon te breken.
Ik liet de brief zakken. “Welke baby?”
Hij ging langzaam op de rand van mijn bed zitten, zijn handen stevig ineengeklemd.
‘Je moeder was niet de enige zwangere vrouw in Vale Harbor,’ zei hij.
Mijn hele lichaam verstijfde.
“Mijn hand bewoog instinctief naar mijn buik, alsof ik me de vorm van Lucas nog herinnerde, hoewel hij al geboren was.
‘Wie was zij?’ vroeg ik.
Richard ademde langzaam uit. “Elise Morgan. Ze werkte in het landgoedarchief. Rustig. Zorgvuldig. Briljant in details.”
“En de baby?”
Hij aarzelde te lang.
“Richard.”
‘Het kind is verdwenen in de nacht van de brand,’ zei hij uiteindelijk.
Een rilling liep over me heen.
“Verdwenen?”
“Ja.”
“Dat is geen antwoord.”
“Ik weet.”
Ik staarde hem aan. “Leefde de baby nog?”
“Dat geloofden we.”
“Wij?”
“Jouw moeder. Nora Bell. En ik.”
De naam van mijn moeder klonk als een tweede hartslag die ik niet herkende. Mijn hele leven lang was ze in mijn herinnering gewoon geweest: warme keukens, opgevouwen wasgoed, stille ochtenden. Nu voelde die versie van haar als slechts een half verhaal.
‘Wat is er die nacht gebeurd?’ vroeg ik.
Richard kwam dichterbij, maar ging pas weer zitten toen ik knikte. Zelfs toen bleef hij gespannen, alsof hij verwachtte dat de kamer zelf hem zou straffen.
“Vale Harbor was niet zomaar een huis,” zei hij. “Het was het landgoed van mijn familie: kantoren, dokken, archieven. Mijn vader bewaarde er alles. Contracten. Geheimen. Documenten van zaken die niemand mocht traceren.”
‘En mijn moeder werkte daar?’
“Ja. Ze werd aangenomen op de financiële afdeling. Ze merkte onregelmatigheden op: geld dat via valse namen werd overgemaakt, verborgen trusts, medische dossiers, zelfs overboekingen in verband met adoptie.”
“Adopties?”
Hij knikte eenmaal. “Dat is wat alles veranderde.”
Ik bekeek de brief nog eens. Mijn moeder had hem niet zomaar geschreven. Ze had hem geschreven in de wetenschap dat hij me ooit zou kunnen bereiken.
‘Ze heeft iets gevonden,’ zei ik.
“Ja. Iets dat te maken heeft met geheimgehouden dossiers en een vermist kind.”
Mijn aandacht werd getrokken naar de monitor op de NICU, waarop te zien was dat Lucas vredig sliep.
“Wat heeft Elise Morgan ermee te maken?”
Richard verlaagde zijn stem.
“Ze had toegang tot vertrouwelijke archieven. Jouw moeder en Nora hielpen haar met het kopiëren van documenten. Ze probeerden te achterhalen wat mijn vader verborgen hield.”
“Jij ook?”
“Ik kwam er te laat achter.”
Zijn kaak spande zich aan.
“Eerst dacht ik dat je moeder bang was voor de naam van mijn familie. Toen besefte ik dat ze bang was voor wat het betekende om te veel te weten.”
“Betekenis?”
‘Wordt uitgewist,’ zei hij zachtjes. ‘Uit het verhaal.’
De opmerking kwam hard aan.
Ik slikte. “De ontbrekende pagina?”
Richard aarzelde opnieuw. “Je moeder schreef namen op. Een locatie. Een theorie over wat er met Elises baby is gebeurd.”
“Dus je hebt het eruit gerukt.”
“Ik heb het verwijderd omdat ik dacht dat het je in gevaar zou brengen.”
“Je wist niet eens dat ik bestond toen ze het schreef.”
‘Nee,’ gaf hij toe. ‘Maar toen ik je eenmaal gevonden had… toen ik zag dat Michael erbij betrokken was… wist ik dat het verleden je al inhaalde.’
Ik haalde diep adem. “Dus jij bepaalde wat ik wel en niet mocht weten.”
“Ik probeerde je te beschermen.”
“Michael zei precies hetzelfde.”
