Hij duwde zijn negen maanden zwangere vrouw van een ijzige klif, puur om een ​​levensverzekering van 50 miljoen dollar op te strijken. Vandaag, op de begrafenis waarvan ze denken dat het de mijne is, staat hij daar met zijn geheime minnares, grijnzend als een winnaar. Ze denken dat ik dood ben… maar ze hebben geen idee dat ik nog steeds vecht voor mijn leven, vastbesloten om wraak te nemen.

En daarachter—

Nora Bell.

Iets tegen haar borst houden.

Een blauw notitieboekje.

Mijn maag draaide zich om.

‘Dat is het kasboek van mijn moeder,’ zei Richard.

Grant knikte. “Dat denken we ook.”

Richard staarde naar de afbeelding. ‘Dan hebben ze het al opengemaakt.’

De telefoon ging.

We verstijfden allemaal.

Grant nam op en zette de telefoon op de luidspreker.

De wind vulde de leiding eerst.

Toen klonk de stem van Nora Bell.

‘Emma,’ zei ze dringend. ‘Ik heb geen tijd. Luister aandachtig.’

Ik klemde me steviger vast aan de deken.

‘Wat is er?’ fluisterde ik.

Haar ademhaling was onregelmatig.

“De baby uit Vale Harbor… is niet verdwenen.”

Mijn hartslag stopte.

“En wat is er toen mee gebeurd?”

Een pauze.

Toen verbrak haar stem de stilte volledig.

“Het was verborgen.”

Ik voelde het bloed in mijn aderen stollen.

‘Zij?’ fluisterde ik.

Nog een pauze.

Toen kwamen de woorden.

“Emma… het kind dat Elise Morgan ter wereld bracht, was jouw moeder.”