Ze barstte niet meteen in tranen uit.
Ik hoorde dringend klinkende stemmen en de zachte, mechanische geluiden van het neonatale team dat achter het gordijn aan het werk was.
Ik probeerde mijn hoofd op te tillen, maar de anesthesioloog vroeg me vriendelijk stil te blijven liggen.
‘Leeft ze nog?’ bleef ik maar vragen.
Aanvankelijk gaf niemand antwoord.
Toen klonk er een kleine, boze kreet van de andere kant van de kamer.
De anesthesioloog kneep in mijn schouder.
“Daar is ze.”
Ik begon te snikken.
Beide meisjes waren nog in leven.
Mijn eerste dochter, die ik Grace noemde, had zuurstof en observatie nodig omdat ze buiten het ziekenhuis was geboren.
Mijn tweede dochter, Lily, werd na de spoedbevalling opgenomen op de neonatale intensive care-afdeling.
Haar hartslag stabiliseerde, maar de artsen wilden haar nauwlettend in de gaten houden.
Ik had ook een gevaarlijke hoeveelheid bloed verloren.
