Marks glimlach verdween even, zijn ogen schoten naar zijn moeder voordat ze verhardden tot een waarschuwende blik. “Kom op, schat,” onderbrak hij haar, terwijl hij een arm om Linda’s schouders sloeg. “Verpest mama’s humeur niet met de saaie details van de hypotheek. Mam, ga de grote slaapkamer eens bekijken. Het is een koningssuite. Dat verdien je. Het is tijd dat je leeft als de koningin die je bent.”
De grote slaapkamer? Een koud gevoel van angst bekroop me. Terwijl ze giechelend als twee dieven de grote, zwevende trap op renden, besefte ik dat dit niet zomaar een bezoekje was. Dit was een vijandige overname.
Drie minuten later landde de eerste koffer op het gazon. Het was de mijne. En terwijl ik toekeek hoe mijn zijden jurken in het stof vielen, besefte ik dat de man met wie ik getrouwd was niet zomaar zijn moeder op bezoek had gebracht; hij had haar meegenomen om mijn plaats in mijn eigen leven in te nemen.
Hoofdstuk II: De vijandige overname van de master suite
De woede die door me heen stroomde was niet heet; het was een ijskoude, kristalheldere substantie. Ik stormde de trap op, mijn hart bonkte als een vogel in een kooi tegen mijn ribben. Elke stap voelde alsof ik een stukje van mijn ziel terugpakte dat ik Mark veel te lang had laten lenen.
Ik stormde de slaapkamer binnen. Wat ik daar aantrof was een ontheiliging van het heiligdom dat ik zo zorgvuldig had ingericht.
De kamer was een complete chaos van Linda’s spullen. Smakeloze koffers met luipaardprint lagen open op het kingsize bed – mijn bed, met de lakens van Egyptisch katoen met duizend draden per inch die ik had laten importeren. Opzichtige polyester blouses werden al in de op maat gemaakte cederhouten kast gepropt, waardoor de weinige spullen van mij die nog niet uit het raam waren gegooid, aan de kant werden geschoven.
