Hoofdstuk III: De 30-minuten-illusie
De daaropvolgende dertig minuten waren een schoolvoorbeeld van menselijke onwetendheid. Mark en Linda pakten hun spullen niet in. Ze aarzelden geen moment. Ze behandelden mijn ultimatum als het gebrabbel van een kind, een driftbui die genegeerd moest worden tot hij vanzelf overging.
Linda ging naar de grote badkamer – mijn spa-achtige oase met de verwarmde marmeren vloeren en het overloopbad – en liet een bad vollopen. Ik hoorde het water stromen, het geluid van mijn dure lavendelzout dat in de kuip plonsde. Mark zat op bed, scrollend door zijn telefoon, waarschijnlijk op zoek naar meer luxe upgrades die hij van plan was te kopen met “ons” geld. Ik hoorde hem aan de telefoon met iemand praten, opscheppend over zijn “nieuwe landgoed”.
‘Je moet echt eens nadenken over je toon, Elena,’ riep Mark vanuit de slaapkamer terwijl ik in de gang stond en naar de digitale klok aan de muur keek. ‘Mam is erg gevoelig. Als je zo doorgaat, moet ik misschien het scheidingsvoorstel dat ik je wilde doen heroverwegen. Misschien neem ik het huis wel mee en laat ik je met de creditcardschuld zitten.’
‘Scheidingsregeling?’ vroeg ik, terwijl ik tegen de deurpost leunde. Mijn stem klonk griezelig kalm.
‘Ach, doe niet zo verbaasd,’ snauwde hij. ‘Nu ik dit huis heb en de status die daarbij hoort, heb ik een vrouw nodig die mijn levensstijl kan bijbenen. Iemand die niet… nou ja, jij bent. Iemand die weet hoe je een gala organiseert in plaats van zich te verschuilen op kantoor. Maar maak je geen zorgen, je mag de Tesla houden. Ik krijg morgen de Porsche.’
Zijn waanideeën waren ronduit indrukwekkend. Hij had zichzelf wijsgemaakt dat hij, omdat we getrouwd waren, recht had op de vruchten van het werk van mijn grootmoeder. Hij dacht dat de wet een bot instrument was waarmee hij me tot onderwerping kon dwingen. Hij besefte niet dat de wetgeving in Californië met betrekking tot “gescheiden eigendom” vlijmscherp was.
