Ik trouwde met een stervende man om zijn laatste wens te vervullen. Tien dagen later stond ik naast zijn kist met de ring die hij, toen hij te zwak was, zelf om mijn vinger had kunnen schuiven. Die avond kwam zijn advocaat met iets wat Carl hem tijdens zijn leven had verboden aan mij te geven… iets wat me de rest van mijn leven zou blijven achtervolgen.
Drie keer per week deed ik vrijwilligerswerk bij een hospice-ondersteuningsprogramma.
De meeste patiënten wilden gewone hulp. Een warme maaltijd. Schone lakens. Iemand die bij hen zat.
Carl wilde Scrabble spelen.
Ik heb vrijwilligerswerk gedaan bij een hospice-ondersteuningsprogramma.
Hij was veertig, mager door de behandeling, en woonde alleen in een klein huis vol boeken. Bij mijn eerste bezoek wees hij naar het spelbord nog voordat ik mijn jas had uitgetrokken.
‘Weet je hoe je moet spelen?’ vroeg hij.
“Ja.”
‘Speel je vals?’
“Alleen wanneer nodig.”
‘Speel je vals?’
Hij bekeek me even.
“Misschien kunnen we het wel met elkaar vinden.”
Dat hebben we gedaan.
***
Ik bracht soep, waste af en zette thee. Al snel wist Carl alles wat ik lekker vond.
Aanvankelijk nam ik aan dat hij oplettend was.
Later besefte ik dat hij het zich herinnerde.
Aanvankelijk nam ik aan dat hij oplettend was.
Carl had kanker in stadium vier.
Hij deed nooit alsof de behandelingen werkten. Hij vond het gewoon vervelend als ziekte de boventoon ging voeren.
Als de pijn een gesprek onderbrak, wachtte hij tot de pijn overging en ging vervolgens precies verder waar hij gebleven was.
Op één keer na.
Carl had kanker in stadium vier.
