De heer Baron heeft zijn zaak opnieuw geopend.
“Dit is van jou.”
Hij legde een versleten leren dagboek op tafel. Aan de binnenkant van de kaft had Carl mijn naam geschreven.
De eerste gedateerde aantekening dateert van het jaar nadat ik Silver Oak Street verliet.
Selena, 15 jaar.
Ik hoop dat de middelbare school wat vriendelijker is dan vorig jaar.
Aan de binnenkant van de kaft had Carl mijn naam geschreven.
De inzendingen gingen door, één voor elke verjaardag.
18 jaar.
Ik hoop dat ze een plek vindt waar niemand haar hele leven in tassen propt.
20 jaar.
Ik hoop dat er iemand lacht als zij lacht.
Elk jaar opende Carl een dagboek, schreef er een hoop in op en keerde vervolgens terug naar zijn eigen leven.
Ik hoop dat ze een plek vindt waar niemand haar hele leven in tassen propt.
Meneer Baron vertelde me dat hij geschiedenisdocent was geworden.
Het stille type.
Carl bewaarde extra lunchpakketten in zijn bureaulade. Hij bleef na schooltijd voor leerlingen die ertegenop zagen om naar huis te gaan.
“Hij heeft zijn leven nooit in het teken gesteld van jou vinden, Selena,” onthulde meneer Baron. “Hij heeft het in het teken gesteld van de persoon worden die hij dankzij jouw vriendelijkheid is geworden.”
“Hij heeft zijn leven nooit gewijd aan het vinden van jou, Selena.”
Mijn tranen vielen op de pagina.
“Waarom heeft hij geen contact met me opgenomen?”
“Hij heeft het één keer geprobeerd.”
De heer Baron haalde een vergeelde envelop tevoorschijn, geadresseerd aan een pleeggezin.
Het was ongeopend geretourneerd.
Daarna adviseerde Arthur Carl om me een leven te laten opbouwen zonder dat mijn oude buurt daar een belemmering voor vormde.
“Waarom heeft hij geen contact met me opgenomen?
