Deel 1:

Ik geloofde dat afscheid nemen van de man van wie ik het grootste deel van mijn leven had gehouden het pijnlijkste zou zijn wat ik ooit zou doorstaan.

Ik had het mis.

De ware reden waarom Thomas bij mij was teruggekeerd, werd pas onthuld nadat hij weg was.

De regen tikte zachtjes tegen het raam van mijn kleine gehuurde appartement terwijl ik alleen zat en een kop oploskoffie roerde die mijn budget nauwelijks kon betalen.

Op drieënzeventigjarige leeftijd was ik teruggekeerd naar de stad die ik had verlaten toen ik zeventien was. De gebouwen waren veranderd, de winkels hadden andere namen en veel bekende gezichten waren verdwenen.

Toch herinnerden de straten zich mij nog steeds.

Mijn pensioen was niet genoeg om de stijgende huur en dagelijkse uitgaven te dekken, dus had ik mijn oude verpleegkundige badge uit een lade gehaald, een nieuw uniform gekocht en was teruggekeerd naar het werk in het plaatselijke ziekenhuis.

Het was hetzelfde beroep waar ik jaren eerder mee was gestopt.

Thuiskomen was vreemd.

Bijna niets zag eruit zoals ik me herinnerde, maar alles had hetzelfde gevoel.

Ik was nooit getrouwd.

Ik had nooit kinderen gehad.

Er waren door de jaren heen een paar relaties geweest en verschillende vriendelijke mannen die hadden geprobeerd een leven met mij op te bouwen.

Maar geen van hen was ooit Thomas geweest.

Ik had zijn naam al meer dan vijftig jaar niet hardop uitgesproken.

Thomas was mijn eerste liefde geweest.

We waren allebei zeventien toen we elkaar ontmoetten, jong genoeg om te geloven dat beloften voor altijd konden blijven bestaan alleen omdat we ze meenden toen we ze deden.

I had earned a place at a college in another city.

Thomas had chosen to remain in town and work at his father’s hardware business.

On the day I left, he stood beside me at the bus station with tears in his eyes.

“Please don’t go, Nancy,” he begged.

“I have to,” I told him. “I worked too hard to give this opportunity up.”

“Then you’re breaking my heart.”

Those were almost the last words he ever said to me.

I boarded the bus, left town, and spent the next fifty-six years believing I would never see him again.

The ringing telephone pulled me out of the memory.

I knew who it was before I answered.

“Nancy, it’s Raymond,” a cheerful voice said. “I’m checking on my favorite cousin.”

Favorite cousin.

Raymond and I had barely spoken in thirty years.

But ever since I returned to town, he had started calling nearly every week.

His voice was always friendly, yet his questions made me uncomfortable.

“How’s the apartment?” he asked. “Rent must be difficult on a pension.”

“I’m managing.”

“Have you organized your paperwork? Your will? Your banking information? A woman living alone at your age needs to prepare for these things.”

I forced my voice to remain polite.

“I’m fine, Raymond.”

“You know, I used to visit Aunt Margaret all the time before she died. I helped her handle her finances and personal affairs. Family should take care of family.”

Iets aan de manier waarop hij het zei maakte dat mijn koffie ineens bitter smaakte.

“Dat was aardig van je,” antwoordde ik. “Maar ik moet me klaarmaken voor mijn werk.”

Ik beëindigde het gesprek voordat hij nog iets kon vragen.

Het ziekenhuis rook naar desinfectiemiddel, medicijnen en de stille angst die permanent binnen de muren leek te wonen.

Die ochtend duwde ik mijn karretje door de lange gang, controleerde kamernummers en patiëntendossiers.

Ik was al uitgeput, en het was nog geen tien uur.