Groter.
Mijn grootvader vond het lastig om dit deel uit te leggen. Hij gaf toe dat het belachelijk klonk. Zelfs tijdens het vertellen van het verhaal leek hij zich ongemakkelijk te voelen bij de herinnering, alsof hij verwachtte dat ik zou lachen.
Maar hij hield vol dat het waar was.
Vera kwam snel aan in gewicht, maar niet op de gebruikelijke manier. Haar lichaam werd niet slapper. Haar schouders werden breder. Haar handen werden groter. Haar armen werden gespierder, ondanks dat ze het grootste deel van haar tijd binnenshuis doorbracht. Ze leek elke week sterker te worden.
Op een middag vroeg Henry haar om te helpen een knoop in een zeiltouw te ontwarren.
Ze pakte het touw van hem af.
Terwijl ze aan het werk was, staarde hij naar haar hand.
Er klopte iets niet.
Niet gewond.
Niet vervormd.
Het was gewoon groter dan hij zich herinnerde.
De vingers waren dikker.
De knokkels zijn meer uitgesproken.
De hand zag eruit alsof hij van iemand op leeftijd was.
Iemand die sterker is.
Toen hij het later aan zijn moeder vertelde, werd ze heel stil.
Vervolgens veranderde ze van onderwerp.
Toen besefte hij dat zij het ook had opgemerkt.
Iedereen had dat gedaan.
Niemand wilde het hardop zeggen.
De zomer is aangebroken.
De dagen werden langer.
