Mijn man duwde me tegen de koelkast, waarbij zijn knie met een harde klap in mijn gezicht belandde tot ik een krakend geluid hoorde. Er sijpelde bloed uit mijn lippen terwijl ik naar mijn telefoon greep, maar mijn schoonmoeder griste hem uit mijn handen. ‘Doe nou eens rustig aan,’ spotte ze.

Hij torende boven haar uit, een muur van agressie. Rachel deinsde achteruit tot haar heupen de toonbank raakten. Over Jakes schouder heen zag ze Linda’s weerspiegeling in de deur van de magnetron. Linda maakte zich geen zorgen. Ze zou niet ingrijpen om haar zoon te kalmeren. Ze glimlachte sluw, met haar armen over elkaar, wachtend op het schouwspel. Wachtend tot Rachel op haar plek gezet zou worden.

Het was een familietraditie.

Het geweld bouwde zich niet op; het barstte los.

“Ik zei toch dat ik honger had!” brulde Jake, terwijl hij de pastabak uit Rachels handen griste en door de kamer slingerde. De bak spatte tegen de achterwand uiteen en de marinara-saus spoot als bloed in het rond.

Rachel hapte naar adem en sloeg instinctief haar handen voor haar mond. “Jake, alsjeblieft…”