‘Je moet je excuses aanbieden,’ fluisterde ze. ‘Dan laat ik hem je misschien wel in de gastenvleugel verblijven na de scheiding.’
Ik keek op. “Scheiding?”
Adrian gooide een map naast mijn bloedende hand.
‘Ik ben het zat om met die ballast te sjouwen,’ zei hij. ‘Vanessa is zwanger.’
De zaal werd stil.
Vanessa legde een hand op haar platte buik en glimlachte.
Mijn zicht werd wazig – niet door pijn, maar door helderheid. Eindelijk hadden ze genoeg gezegd. Genoeg gedaan.
Met trillende vingers greep ik naar mijn telefoon.
Adrian lachte. “De politie bellen? Ga je gang. Vertel ze maar dat je miljardair-echtgenoot zijn hysterische vrouw een lesje heeft geleerd.”
Ik keek naar hem op en glimlachte met mijn lippen half dichtgeknepen.
‘Nee,’ zei ik. ‘Ik bel mijn vader.’
Zijn lach stokte.
Toen mijn vader antwoordde, zei ik zachtjes: “Papa, zoals je me gezegd hebt, maak een einde aan zijn leven.”
