DEEL 2: De vijf minuten die hem fataal werden
Twee seconden lang gebeurde er niets nadat ik had gesproken.
De kroonluchter fonkelde nog steeds boven ons. De marmeren vloer voelde nog steeds koud aan onder mijn knieën. Vanessa droeg nog steeds die tevreden glimlach, zo’n glimlach die vrouwen opzetten wanneer ze denken dat een andere vrouw uit de kamer is verdwenen.
Adrian staarde me aan, de rijzweep hing losjes uit zijn hand.
Toen lachte hij.
Deze keer niet luidruchtig.
Slechts een kort, onaangenaam geluid dat de barst in zijn zelfvertrouwen blootlegde.
‘Je vader?’ vroeg hij. ‘Serena, houd op jezelf voor schut te zetten.’
Mijn vingers klemden zich stevig om de telefoon.
Aan de andere kant vroeg mijn vader me niet of ik het zeker wist.
Hij raakte niet in paniek.
Hij vloekte niet.
Hij haalde één keer diep adem, langzaam en beheerst, en zei: “Zet me op de luidspreker.”
Ik tikte op het scherm.
Mijn hand trilde zo erg dat ik de telefoon bijna in de kleine rode vlekjes op het marmer liet vallen.
Adrian glimlachte weer.
