Nu snap ik het.
Buiten voelde de nachtlucht koud en fris aan. Nora volgde me de trap af, terwijl Samuel de lege sluiting van het buideltje dichtmaakte en het in zijn aktentas stopte. Door het raam aan de voorkant kon ik de anderen nog binnen zien, figuren die achter het glas bewogen, zonder dat we enig geluid hoorden.
‘Gaat het wel goed met je?’ vroeg Nora.
“Nee.”
Ze knikte. “Dat is een terecht antwoord.”
Ik keek naar de messing sleutel in mijn handpalm. “Wanneer kunnen we naar Harborside Trust gaan?”
“Morgenochtend.”
“Goed.”
Samuel kwam naast de SUV staan. “Kolonel Parker, ik moet u iets vertellen.”
De formaliteit stelde me gerust. “Ga je gang.”
“Uw vader bezocht Box 417 twee keer in zijn laatste maand. De tweede keer vroeg hij of er camera’s in de kijkruimte van de bank hingen.”
Ik fronste mijn wenkbrauwen. “Waarom?”
“Ik vertelde hem dat er bewakingscamera’s in de gang hingen, niet in de privékamers. Hij leek opgelucht.”
Nora en ik wisselden een blik.
