Tegen de tijd dat ik mijn telefoon weer aanzette, hadden mijn ouders me al drieënnegentig keer gebeld.
Dat cijfer alleen al vertelde me meer dan welke verontschuldiging dan ook.
Als ze echt spijt hadden gehad, hadden ze wel even gebeld.
Misschien twee keer.
Ze zouden een bericht vol schaamte en verdriet hebben achtergelaten en op mij hebben gewacht om te beslissen of ik het kon verdragen om het aan te horen.
Drieënnegentig telefoontjes betekenden iets anders.
Het betekende paniek.
Het ging om schadebeperking.
Het betekende dat het verhaal dat ze hun hele leven hadden proberen te beheersen, uit hun handen was geglipt.
Ik zat aan de keukentafel in het rijtjeshuis waar Daniel en ik na de bruiloft naartoe waren verhuisd.
De regen tikte zachtjes tegen het raam.
