“Het restaurant is onder water komen te staan.”
“Wat?”
“Er is vannacht een waterleiding gesprongen. De hele eetkamer is verwoest.”
Ondanks onze gedeelde geschiedenis had ik oprecht medelijden met haar.
“Brielle, het spijt me.”
“Ik heb overal gebeld.”
Ze liet de map op mijn aanrecht vallen.
“Hotels. Restaurants. Evenementenlocaties. Alles binnen een straal van zestig mijl.”
“Alles volgeboekt?”
“Allemaal.”
Vervolgens opende ze de map.
Binnenin hing een foto van oma’s vakantiehuis aan het meer.
Mijn maag trok samen.
Brielle tikte op de foto.
“Dus we doen het hier.”
Ik staarde haar aan.
“Bij Lake Evermere?”
“Bij jou thuis, ja.”
“Je kunt het huis van oma niet zomaar twee dagen van tevoren omtoveren tot een trouwlocatie.”
“Het is een prachtig huis aan een meer.”
Ze spreidde haar handen.
“Mensen betalen duizenden euro’s voor precies deze look.”
“Het is geen evenementenlocatie.”
