“We hebben niet veel nodig.”
Brielle begon op haar vingers te tellen.
“Tafels. Stoelen. Een dansvloer. Bloemen.”
Dat laatste woord maakte me meteen alert.
“De tuin is verboden terrein.”
Brielle zuchtte.
“Niemand heeft iets over je tuin gezegd.”
“Je zei net bloemen.”
“Ik bedoelde afspraken.”
“Koop dan arrangementen.”
Ze staarde me aan.
“Het antwoord is nee.”
Haar mond viel open.
“Je gaat mijn bruiloft serieus laten afketsen terwijl je een heel stuk grond aan het meer tot je beschikking hebt?”
“Ik maak gebruik van dat eigendom.”
“Het ligt daar!”
“Nee, Brielle. Dat is het niet.”
Op dat moment kwam Mason de keuken binnen.
Perfecte timing.
Brielle kreeg meteen tranen in haar ogen.
Ze had een bijzonder talent om te huilen zonder dat haar make-up uitliep.
‘Mijn bruiloft is over twee dagen,’ zei ze tegen hem. ‘Vanessa beschermt liever bloemen dan dat ze je zus helpt.’
Mason keek me aan.
Ik kende die uitdrukking.
